Mijn roodborstjes (over het (h)erkennen van signalen)

Voordat we met een vertekend beeld van start gaan: Ik ben gèèn vogelaar! Ik ben ook geen lid van de IVN. En ik ben enkel op de hoogte van het bestaan van Petersons Vogelgids door de show “voor ons hoeft het niet” van Bert Visscher. Het enige dat me van die uitleg is bijgebleven is het met sarcasme doordropen “BLIJF DAN WEG!!”. Wat sindsdien tot mijn dagelijkse vocabulaire behoort. Dat dan weer wel.

Dus op de dikke specht, de felblauwe Vlaamse gaai en de volgevreten duif in mijn tuin na, kijk ik niet naar vogels. Deze drie, moet ik er eerlijkheidshalve bij zeggen, zijn dan ook niet te missen. Voornamelijk omdat ze in vergelijking met de boom waar ze in gaan zitten van het formaat Pino zijn. Geen vogel-fetisj hier dus.

Totdat ik opeens een nest roodborstjes in mijn schuurtje ontdekte. In een shopper met waterspeelgoed. Helemaal achterin op de stapel dakpannen. Er lagen 5 eitjes in een  knus nestje van takjes en blaadjes, perfect rond in elkaar geknutseld. Elk baby dier is hier bij voorbaat geliefd. Dus dat werd elke dag ekkes checkuh of de eitjes al uitgekomen waren. En nadat we 6 snavels ontdekt hadden (blijkbaar hadden we een ei gemist, of moeder roodborst heeft een eeneiige tweeling gelegd) was mijn verslaving een feit.

Ik waakte de godganse dag of er geen vreemde vogels het schuurtje invlogen. Ik controleerde bij ochtenddauw of ze nog rustig lagen te slapen. Ik maande mijn kinderen stilte bij het fietsen in de schuur zetten. Ik leefde voor mijn baby’s so to speak. Het was een grote verantwoordelijkheid. Nou ja… het was gewoon voornamelijk gevalletje “mijn zinnen verzetten” van het kaliber “alles beter dan my real world”. Ideaal. Win-Win voor familie roodborst en moi.

Totdat lieve Sandra (uit de blog Zielewattus) me vertelde dat roodborstjes een betekenis hebben. ‘Zoek maar eens op’ waren haar legendarische woorden. Nieuwsgierig als ik ben heb ik gegoogled. Wat blijkt?? Als een roodborstje door je raam naar binnen vliegt gaat er iemand aanwezig in dat huis dood. Gadverdamme! Dat is te heftige informatie voor mij, ondanks mijn ongelovigheid. Thank god liggen die dikzakken in het tuinhuisje en zitten daar geen ramen meer in, aangezien mijn zoon overduidelijk nog geen Nederlands elftal-waardige voetbal kwaliteiten heeft. Bij nader onderzoek blijkt dat roodborstjes staan voor verandering. WTF, mèèn je niet?!? Het letterlijke citaat is: Ik ben in je leven gekomen om je naar nieuwe groei te leiden. De periode van stilstand is voorbij en je leven gaat weer vooruit. BAM. En dat dus x6 in mijn geval…

Door de symboliek van de roodborst ging ik bij thuiskomst nog maar een keer extra goed bij het nest kijken. Op elkaar gepropt zaten ze met z’n 6-en mij nogal ongeïnteresseerd aan te kijken. Ik mompelde tegen ze dat het nest duidelijk te klein voor ze was. En in gedachte bedankte ik ze voor de groei die blijkbaar voor me klaar staat.

De volgende ochtend sjouwde ik zoals alle voorgaande ochtenden in pyjama door de tuin om te checken hoe het met mijn uit de kluiten gewassen baby’s was. Nog steeds aanwezig. Nog steeds ongeïnteresseerd. Je zult snappen dat deze beestjes ondertussen onderwerp van gesprek zijn geworden in huize Blommaert. Mijn kroost vind baby’s in de tuin bere-interessant. Nadat ze hun ongenoegen over het stil zijn bij het fietsen in de schuur pleuren tot in den treure geuit hebben. Het zijn hele gewone pubers, hoor. Dus toen ik vertelde dat ze nu dan echt te groot werden voor het nest vlogen de dames naar het hok. Gillend kwamen ze terug: “Mahaaaam, je nest is leeg”. “ja haha prank” antwoorde ik. Niet dus… ze waren weg. Alsof hun taak er op zat. Message received.

In de weken die hier op volgden was er groei. En op zèker x 6. Al die tijd hadden we hier thuis in een impasse gezeten. Stilstand. Wachten. Vastzitten. En vanaf het moment dat de familie roodborst de wijde wereld in trok veranderde dus zonder op de details in te gaan…nou ja… ALLES.

We vinden het met zijn allen de normaalste zaak van de wereld dat dieren en natuur automatisch op elkaar reageren. Een geur, een geluid, een verandering van licht. Voor ons bijna onzichtbare signalen, voor dieren en planten voorbodes op voedsel, gevaar, seizoenen. Wat nou als dat voor de mens net zo goed geld? Wat nou als wij op allerlei manieren geïnformeerd worden? Wat nou als we enkel de signalen hoeven te herkennen en dan niet voor verrassingen komen te staan? Volgens mij heeft in de loop der jaren ons brein het (rationeel) denken de overhand gegeven. En zijn we meer en meer losgekoppeld van onze intuïtie, ons gevoel. En dus ook van de signalen.

Ik verbijster me steeds meer over de verbinding die we op deze aardbol blijkbaar hebben. Alles staat met elkaar in contact. En er zijn de hele dag door signalen, aanwijzingen, reminders. We moeten ze alleen willen zien. Ik stel voor om te beginnen met alle dieren die letterlijk je pad kruisen eens te googlen op symboliek. Trust me, het klopt iedere keer. Wat je er aan hebt? Geen idee, ik snap ook niet waarom dieren op de savanne het op een lopen zetten bij een specifiek geluid, of waarom planten bij een bepaalde temperatuur hun blaadjes openen ☺

Related Posts

No related posts found.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.