Say Whutt?? Resting Bitch-Face?!?!?!?!?!?

Ik ben verliefd. Al heeeel lang. Alle facetten zijn daar: kei en kei hard lachen, totale herkenning, complete erkenning, verrassings elementen en occasionally zelfs swept of my feet. Naarstig zoeken als er geen teken van leven is. Blijdschap bij het zien. Het is geen persoon. Alhoewel indirect wel. De liefde is nogal eenzijdig. En toch maakt dat het er niet minder om. Ik ben VERLIEFD op de quotes van Rumag…. Niet compleet shockerend als je mij kent. Ik bedoel maar, waar sarcasme is gecombineerd met naakte, rauwe waarheid: daar ben ik. Toch is het ergens ook bijzonder. Want als persoonlijke communicatie specialist weet ik als geen ander dat sarcasme tegen een rand aan zit. Een grijs gebied die easypeasy vrij zwart kan worden. Vooral als het grof is. En negatief. Of boos. De juiste dosis sarcasme is ook relativerend, eye-opening en soms zelfs life-saving. En voor mij is dat wat Rumag geweldig samen brengt. Ik ken ook veel tegenstanders. En die snap ik ook.

Anyways, een lang verhaal kort: ik hou van Rumag. Er is echter 1 terugkerend fenomeen dat me behoorlijk lang heeft bezig gehouden. Op meerdere manieren. RESTING BITCH FACE. Een voorbeeld van de eerste vraag die bij me op kwam: hoezo hadden we de T-shirts en baseball-caps met deze benaming niet in de tijd dat ik nog legaal een recalcitrante puber was? De tweede vraag: ben ik nu serieus te oud om daar nog mee gezien te worden? Ik voelde complete herkenning. OH.MY.GOD. hoe vaak ik back in the days niet gehoord heb: “ben je chagrijnig?”, “niet je beste dag vandaag?”, “wat kijk je toch boos”… Bokkeirritant. In het kwadraat. Wat was ik blij geweest met een trui waarbij niemand iets hoefde te zeggen of vragen. Of überhaupt het woord, want dat bestond toen nog niet. Resting Bitch Face. Serieus briljant gevonden! Tot dat je ouder, wijzer of volwassener wordt. Of better yet: totdat je trainer/coach wordt in (non-verbale) communicatie.

Nu komt er bij mij namelijk niemand weg met “zo zit mijn gezicht het lekkerst” of “als iemand een probleem heeft met hoe ik kijk is dat niet mijn verantwoordelijkheid”. Die laatste klopt wel. De vraag die terugkaatst is dan “En wat levert het je op?”. En daar, precies daar, zit de openbaring. Een Resting Bitch Face helpt je namelijk in geen enkele situatie vooruit. Een Resting Bitch Face geeft je geen goed contact. En zonder goed contact in een situatie met andere personen ook aanwezig, is dus bij voorbaat al niet bevorderlijk. Wellicht dat het helpt om mensen weg te jagen waar je toch al geen zin in had. Alleen laten we eerlijk zijn: wat doe je daar dan in the first place?! Non-verbale communicatie is 55% van je communicatie. En wat voor gezichtsuitdrukking dan ook, is non-verbale communicatie. Iets om eens bij stil te staan.

Dan is er ook nog die andere kant. Wel een beetje een stretch hoor, menschen. Want een beetje heul erg categorie EERLIJK. Komt ie, hè?

Wat denk je eigenlijk op het moment van je ultieme Resting Bitch Face?

Wat gebeurt er? Wat zie je? Wat zeg je op zo’n moment tegen jezelf?

Ik zal hand in eigen boezem steken, I’ll go first: Er is 1 situatie die me nog levendig voor de geest staat. Ik was een jaar of 17. En op stap op het Stratums Eind. Voor al jullie brabo’s wel een bekend terrein. Voor de niet brabo’s onder ons: het stratum is een straat met deur aan deur enkel kroegen. In alle soorten en maten. The place to be om een avondje uit te gaan. Nou ja tot maximaal 30 jaar, maar dat is mijn mening. Om het beeld wat levendiger te maken: Wat doe je voordat je naar het stratum afreist? Juist. Je besteed uren aan kleding, haar, make-up. Want je wil indruk maken. Op wie dan ook. In mijn geval  maakte ik het liefst indruk in een spijkerbroek (ja hallo, waar moest ik anders mijn geld, sleutels en sigaretten in kwijt, ik ging echt niet met een tas lopen, duh!), een strak truitje (tsja toch een meisje, al had ik destijds weinig vulling om mee te pronken), sneakers (want stoer), haren los en mascara op ( ik had mijn verslaving aan Ici Paris XL in dit stadium van mijn leven nog niet ontwikkeld). Anyhoe, ik was er meer dan klaar voor. En had er meer dan zin in. Inclusief vriendin op de fiets richting het Eindhovense.  We hadden elke zaterdag een vaste routine. Deze avond weken we daar even van af om iemand op te zoeken in de Blue Parrot. Er stond een grote uitsmijter voor de deur. En voor ik het goed en wel in de gaten had hoorde ik hem veeeels te hard zeggen: “jezus, wat kijk jij chagrijnig!”…… Dat is dus zo’n momentje dat je door de grond kunt zakken.  Waarom??? ….. Wánt 17, dus chronisch onzeker… Wánt er stonden heel veel mensen in de rij, dus gevalletje lullig… Wánt confronterend omdat, omdat, omdat het waar was, maar dat hoefden anderen toch niet te weten?!

Dus wat was dat? Wat maakte mijn happy-stap-modus sterven en direct reïncarneren in een ultieme Resting Bitch Face? Het is een vergissing om te denken dat je gezicht nou eenmaal zo staat, of dat er niets gebeurde of dat het random is. Er gebeurt namelijk daadwerkelijk iets enkele secondes voordat je mimiek veranderd. En in 99% van de gevallen zijn dat….gedachtes. Negatieve gedachtes. Een fractie van een flits van een negatieve gedachte. Als je de kans zou krijgen om zo’n situatie te ontleden is een  nutteloze negatieve gedachte écht áltijd de oorzaak. In mijn geval meende ik een glimp van mijn ex-vriendje op te vangen. Waar ik ruzie mee had. En ik wilde geen gezeik. Zeker niet nu ik zoveel moeite had gedaan voor een leuke avond. Dat besef, gecombineerd met vrouwelijke onzekerheid bij het weerzien van ex-vriendjes (lees: er ultra stabiel, gelukkig en megaknap uit willen zien om te bewijzen dat het leven beter is zonder hem) maakte dat ik in een soort blinde paniek enkel nog chagrijnigheid uit kon stralen.

Zuur idee, hè?! Dat je jouw Resting Bitch Face zelf creëert? En dat dat dus niet meedraagt in welke situatie denkbaar dan ook. Dus hoe cool ik de benaming ook vind. En hoe graag ik em ook vol trots op mijn T-shirt zou willen laten prijken. Er is niets gezelligs aan een Resting Bitch Face. Laten we een tegenhanger uitvinden. Een Active Friendly Face. Gewoon. Omdat we het allemaal waard zijn om niet alleen positief over  te komen. Maar het ook gewoon te zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.