Die jeugd van tegenwoordig…(een typisch wat-nou-als verhaal)

Onderzoeken wijzen uit dat in de leeftijdscategorie van 25 tot 40 jaar er een tsunami aan burn-out, depressies en kweenies ons land overspoeld. Wat er weer voor zorgt dat allerlei coaches, therapeuten en ervaringsdeskundigen als paddenstoelen de grond uitschieten. Wat weer als gevolg heeft dat je praktisch doodgegooid wordt met oefeningen, trainingen en vooral levenswijzen die je al soul-searchend laat ervaren hoe happy je eigenlijk zou moeten zijn. De een predikt dat je 4x per dag absolute stilte nodig hebt om de wolf in je ziel het zwijgen op te leggen. De ander oreert dat je instant en 24/7 gelukkig zult zijn als je jouw innerlijke god(in) naar boven haalt. De sporty zweert bij intensieve workouts , liefst iedere dag van de week, want dat zorgt voor een afgetraind lijf, waardoor je, hoe kan het ook anders, jouw voorspoed als een magneet naar je toe trekt. De foody beweert dat alles valt of staat bij suikerloos, vegetarisch, e-nummerloos, veganistisch of gewoon smaakloos…

Damn, ik zie mezelf al in godinnen-outfit figuurlijk een wolf najagen terwijl ik al plankend Hello Fresh (lang verhaal, voor mij gelijk aan vies) naar binnen werk. Laten we eerlijk zijn, of beter gezegd laat IK eerlijk zijn: ik zie door de bomen het water niet meer. Het voelt als zand naar de zee dragen. En hoe zat het met beter 1 vogel in de pan, dan tien in de lucht? SERIEUS! Als je nog geen burn-out hebt word je wel chronisch depressief van alle goedbedoelde oplossingen voor een feestelijk bestaan.

Maar laten we eens heel even de meditaties, spinning-sessies, yoga-poses en ayahuasca-trips aan de kant schuiven. En laten we de koe eens extra spreekwoordelijk bij de hoorns pakken:

WAT NOU ALS het “probleem” niet zit in de leeftijdscategorie 25 tot 40 jaar? WAT NOU ALS we burn-out en depressies kunnen voorkomen? WAT NOU ALS er helemaal geen 7 year iches, tintigertwijfels, dertigersdilemmas, millenial-issues of midlifecrisissen hoeven te zijn, laat staan opgelost te worden????

Nouwww dan hebben in ieder geval heel veel coaches en ervaringsdeskundigen geen life purpose meer… ruimt lekker op lijkt me zo. Begrijp me niet verkeerd, menschen: Ik hartje persoonlijke ontwikkeling, ik hartje persoonlijke groei én ik ben (god-behold!) zelf een coach.  Maar uuuhm…draven we niet een beetje door met gekkigheid-om-happy-te-zijn?!?!?!

Dus. Meteen maar door naar de knuppel in het hoenderhok: WAT NOU ALS we jáááren voor ons 25e levensjaar leren wie we zijn. Leren hoe het komt dat we reageren zoals we reageren. Leren wat oorzaak-gevolg in communicatie is. Leren wat onze kwaliteiten en onze valkuilen zijn. En vooral leren waar onze passie ligt en hoe we die kunnen inzetten om geluksgevoel te creëren. Wat dus weer zorgt voor minder kans op depressie…

Als moeder van 3 weet ik uit ervaring dat het op basisscholen een trend is om extra budget uit te geven aan “hier ben ik”-oefeningen, “Bikkel”-trainingen en aan Rotsen & Waters. Super goed! Ga zo door! Hier en daar heb ik mijn vraagtekens, but hey! Ik had net al gezegd moéder (van 3!) dan ben je verplicht vraagtekens te verzamelen.

Die extra bewustwording van eigen identiteit is vanaf de middelbare tot aan het werkzame leven nergens meer te bekennen. Op een verdwaald lesje bij levensbeschouwing of een sporadisch goed gesprek met je mentor na. Zou daar niet gewoon álle winst te behalen zijn? In de leeftijd van 15 tot 23 jaar. Met niet alleen oefeningen en trainingen (wel al een heule goede startpositie), nee ook met daadwerkelijke LESSEN. Gewoon theorie en praktijk. Inclusief examen. Een vak dat elk jaar terugkeert. Voor ieder niveau. Verplicht als examenvak, net als Nederlands. Voor mijn part noemen we het Zelfstudie. Bekt best lekker ook:  “ik had een 8 voor Zelfstudie” of “Ik ben geslaagd voor Zelfstudie”.

De wereld draait door. Alles is aan verandering onderhevig. Waar ik vroeger hevig verlangde naar een lolo-bal, zeuren mijn kinderen  om een marshmallow-skin. Say whutt?!?  En dan niet eens voor zichzelf, nee voor hun third person in Fortnite. Wordt het niet eens tijd dat we onze lespakketten en keuzevakken ook aan gaan passen?

Waar blijft de les  “het is onmogelijk áltijd gelukkig te zijn”,? Je hebt alleen al unhappy nodig om te weten wat voor jouw happy is. Of de kunst van hoe om te gaan met je omstandigheden? Hoe je dealt met stress? Wat jouw instelling en gedrag is bij gezeik? Wat had ik dát graag geleerd op mijn 16e!!

En zo kan ik een heel lesprogramma vullen. Niet voor 1 jaar, zelfs voor 6 jaar VWO.

Dusss….mocht er een leerkracht zijn die hiermee aan de slag wil: je weet me te vinden!

(ennuh mochten er mensen zich beledigd voelen door mijn “gekkigheid-om-happy-te-zijn”-voorbeelden: SORRY, dan had ik  het waarschijnlijk over jou, kusje er op)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.