Bye Bye Love, Bye Bye Happiness (over ontsnappen uit de slachtofferrol)

Ik ben een groot liefhebber van muziek. Understatement van het jaar. Muziek is na ademen mijn aller eerste levensbehoefte. Er gaat geen moment van de dag voorbij zonder muziek. Voor iedere situatie, voor iedere gebeurtenis heb ik een liedje. In mijn beweging galmt er áltijd een melodie mee. In mijn hoofd is leven gewoon een hysterische musical. Als het ritme me raakt wordt de tekst in mijn geheugen verankerd. En andersom. Als klein meisje werd elke lyric opgezocht, uitgezocht en vertaald. Hele woordenboeken kwamen er aan te pas. Boy, wat heeft Google Translate mijn leven makkelijker gemaakt. En songteksten mijn leven rijker!

Nu staat mijn persoonlijke radio op standje kommer en kwel de laatste tijd. Mijn musical zit in de episode ‘ultiem drama’, so to speak.  Heurt erbij, hè peopletjes?! Een leven is geen leven zonder een (gezonde) dosis ellende. En na regen komt zonneschijn. Bla Bla Bla.

Wat het interessant maakt is dat niet ik maar juist mijn dierbaren blijkbaar auditie hebben gedaan voor de slachtofferrol in deze scene. Ik ben de Dorothy: het overkomt me, het overvalt me. Toch blijf ik het pad volgen en ik weet dat ik zal uitkomen bij de pot met goud. (of de tovenaar, whatever). En met mij lopen dus ook de vogelverschrikker, de tinnen man en de leeuw. Zucht.

Nu heb ik van kleins af aan geleerd (nota bene van 1 van die drie, maar dat terzijde) dat hetgeen je irriteert bij een ander vaak de spiegel is van jezelf. Okay. Check. F7 document bewaren? NEEHEE! Want soms…soms is het zo dat wat je irriteert aan een ander enkel een les is voor jezelf. Juist niet omdat je hetzelfde doet. Nee, om je te behoeden ooit hetzelfde te gaan doen. Want man-oh-man-oh-man wat háát ik de slachtofferrol!! Voor mij had Dorothy ook een leerzaam pad bewandeld zònder het geneuzel van de vogelverschrikker, de angsten van de tinnen man en het gezeik van de leeuw.

Neemt niet weg dat ik momenteel omringt ben door de klaagzang van deze drie personages. En ik maar denken:“it’s a different way of living now”. En ik maar roepen:  “everybody look around, cause there’s a reason to rejoice you see”. En ik maar schreeuwen: “You owe it to yourself to check it out”. En ik maar zingen: “CANT YOU FEEL A BRAND NEW DAY?!”. Figuurlijk dan hè. Zou raar zijn als ik echt mijn microfoon pak. Alhoewel, goed idee eigenlijk…

Anyways, in plaats van de harmonieuze samenzang waarmee The wizard of Oz zo symbolisch afsluit, zit ik met een ensemble dat een heel ander nummer ten gehore brengt. “Bye Bye Love, Bye Bye Sweetcaress, Hello emptiness, I feel like I could die”. Kei hard. Op repeat. En bedankt Everly Brothers! Is ook helemaal niet uit een musical. Zo hysterisch is mijn leven dus.

Wat maakt nou dat de ene persoon beren op de weg ziet en de ander kansen? En als je dan beseft dat het beren zijn, hoe transformeer je die dan naar vlinders of vuurvliegjes of elk ander willekeurig dier dat in vrijheid rondfladdert?!

Vergis je niet. Ik ben ook maar een surviver hè?! Ik heb geen Halo om mijn hoofd (gewoon door schade en schande wat wijzer geworden). Ik kan niet Walken On Water. Ik ben niet Perfect. Ik mag dan een Girl zijn, maar ik Run niet The World ofzo. Om ff in Beyoncé-songs te quoten. Met andere woorden: ik zit er ook wel eens doorheen. Ik huil ook onder een dekentje. En ik vind mezelf ook wel eens vreselijk zielug. Dat dingen niet lukken of dat omstandigheden je in een ijzeren greep houden maakt je nog geen slachtoffer. Dat je alle beren uit Canada in 1 bos tegenkomt, maakt je nog geen slachtoffer. En dat je nu geen uitweg hebt uit een hele nare situatie, maakt je nog geen slachtoffer. Want je kunt namelijk kiezen. Voor welke rol in de musical jij auditeert is een KEUZE. Good Girl, Bad Guy, hoofdrol, bijrol: allemaal keuzes.

Als we allemaal het script van te voren konden lezen, waren de keuzes in je leven een stuk makkelijker geweest. Geef ik meteen toe. Ons geluk zit in het feit dat we niet alleen auditeren en acteren, maar ook regisseren en zelfs schrijven. Elke dag weer een nieuwe lege pagina. Met weliswaar onverwachte dialogen, toch beslis jij hoe het verhaal verder gaat.

Ik hoor je nu denken: Tuuuuuuurlijk Reen, blijf jij maar mooi lullen, maar ik zit nog steeds diep in de problemen/financieel aan de grond/zonder vrienden/zonder baan of gewoon met een rukgevoel. Klopt. En dat ga ik niet voor je oplossen. En ik raad jou aan hetzelfde te doen: Stop met oplossen. Stop met wachten totdat het opgelost is. Stop met jezelf toestemming te geven met niets anders bezig te zijn dan je problemen. Stap uit de slachtofferrol!

Bekijk de situatie. Filter uit wat je NU kan doen. Doe dat. En focus je dan op iets anders. Ga sporten. Ga schilderen. Ga werken. Ga lezen. Ga zingen. Anything that makes you happy! Zo wordt je vanzelf afgewezen voor deze meuk-auditie. En kun je gaan voor de Leading Role. En je weet hoe het werkt bij hoofdrollen: ze maken van alles mee, moeten van alles doorstaan en komen dan toch als winnaar bij het eindlied.

Of zoals Dorothy zingt: “Somewhere over the rainbow, skies are blue. And the dreams that you dare to dream, really do come true…”

In mijn script staat  dat ik nu dus opsta, het podium oploop, een zaal vol ja-maren, ikkannietsers, ikwilnieten, hulpelozers, en hopelosers in kijk, de lichten uit gaan, de spot aan en ik loepzuiver en uit volle borst dorothy’s lied afmaak: “SOME DAY I’LL WISH UPON A STAR AND WAKE UP WHERE THE CLOUDS ARE FAR BEHIND ME. WHERE TROUBLES MELT LIKE LEMON DROPS, WAY ABOVE THE CHIMNEY TOP…..THAT’S WHERE YOU WILL FIND ME”.

What can I say, folks?! Ik ben gewoon een sucker voor musicals…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.